Rozwody

Skuteczne i fachowe postępowania o rozwód – adwokat Zabrze

Jako adwokaci od rozwodów przeprowadzamy postępowania rozwodowe, również osób przebywających za granicą, mając na względzie obowiązujące przepisy w sprawie mediacji. Postępowanie mediacyjne nie jest obowiązkowe, ale kodeks postępowania cywilnego je przewiduje i należy je przeprowadzić bądź uzasadnić brak jego przeprowadzenia.

Postępowanie przeprowadzane jest przez właściwy sąd okręgowy. W zależności od tego czy sąd orzeka o winie, o obowiązkach wobec dzieci, o korzystaniu ze wspólnego mieszkania, trwa do kilku miesięcy, od chwili złożenia pozwu. Czas trwania postępowania związany jest głównie z koniecznością zebrania dowodów i przeprowadzenia postępowania dowodowego dla ustalenia winy, obowiązków i uprawnień.

Warunkiem dopuszczalności rozwodu jest wystąpienie zupełnego i trwałego rozkładu pożycia pomiędzy małżonkami. Jeśli ta przesłanka nie została spełniona,sąd nie ma obowiązku orzeczenia rozwodu nawet wówczas, gdy małżonkowie zgodnie tego żądają. Jeśli macie Państwo wątpliwości co do tego, czy Państwa sytuacja kwalifikuje się do rozwodu, adwokat od rozwodu w naszej kancelarii udzieli wszelkich niezbędnych odpowiedzi na nurtujące pytania.

Rozkład pożycia zostaje uznany za zupełny, jeśli ustały wszelkie więzy między małżonkami:

  • Duchowa (lub emocjonalna) – następuje gdy ustaje wzajemna miłość, szacunek oraz akceptacja,
  • Fizyczna – następuje ustanie współżycia seksualnego, oraz wszystkich innych oznak fizycznych, które są potwierdzeniem przywiązania, troski o drugą osobę i miłości,
  • Ekonomiczna (lub gospodarcza) – następuje gdy małżonkowie nie zamieszkują razem, a także nie prowadzą wspólnych finansów ani gospodarstwa domowego.

W sytuacji natomiast gdy następuje zupełny brak więzi duchowej oraz fizycznej, lecz pozostały pomimo to niektóre elementy więzi ekonomicznej, rozkład pożycia może zostać uznany za zupełny, jeżeli podtrzymanie więzi gospodarczej wynika z konkretnych okoliczności (dla przykładu: względy finansowe nie pozwalają małżonkom na oddzielne zamieszkanie).
Jeśli następują, nawet sporadycznie, stosunki fizyczne pomiędzy małżonkami będą wskazywać na to, że rozkład pożycia nie może zostać uznany za zupełny. O trwałym rozkładzie będziemy mogli mówić gdy powrót małżonków do wspólnego pożycia nie jest niemożliwy. Lecz jakie sytuacje sprawiają, że powrót jest niemożliwym? Nie jest to niestety jednoznaczne gdyż ta „niemożliwość” nie została w przepisach zdefiniowana. Więc okoliczności, które zostaną wskazane przez Sąd mają tak dużą wagę oraz znaczenie dla pożycia, że zgodnie z nimi nie można oczekiwać powrotu wspólnego pożycia. Gdy zaistnieje taka sytuacja a nie zachodzą przesłanki negatywne ku temu – sąd orzeknie rozwód. Pod uwagę należy wziąć, że orzekając o trwałym oraz zupełnym rozkładzie pożycia, Sąd stosuje się podstawowej zasady orzekania a mianowicie bierze pod uwagę stan faktyczny w chwili orzekania.
W przypadku badania trwałości rozkładu małżeństwa sąd ocenia, czy zgodnie z doświadczeniem życiowym można rozsądnie oczekiwać, iż małżonkowie podejmą wspólne pożycie. Z reguły wymagane jest, by rozkład trwał już od dłuższego czasu.

Sąd nie orzeknie rozwodu, jeżeli:

Nawet jeśli nastąpi zupełny oraz trwały rozkładu pożycia małżeńskiego, sąd nie orzeknie rozwodu, jeśli miałby on godzić w dobro wspólnych, małoletnich dzieci tychże małżonków lub jeśli inne powody orzeczenia rozwodu stanowiły sprzeczność z zasadami współżycia społecznego. Niezgodne z zasadami współżycia społecznego byłoby uznanie nieuleczalnej choroby małżonka po kilkudziesięciu latach pożycia małżeńskiego za istotny powód rozkładu pożycia małżeńskiego w obliczu sytuacji, gdy stan chorego wymaga przyczynienia się współmałżonka w ulżeniu jego losowi i okazywania mu wszelkiej możliwej pomocy. Nie jedynie materialnej, ale również psychicznej. Choroba małżonka nie tylko nie wywołuje a także nie powinna wywoływać stałego rozkładu pożycia małżeńskiego, ale powoduje nałożenie na drugiego małżonka obowiązek użycia wszelkich dostępnych środków, by przywrócić małżonkowi w chorobie, zdrowie a także zdolności do spełniania swoich obowiązków małżeńskich. Postępowanie w sposób odmienny do tego stanowi sprzeczność z zasadami moralności. Jak z tego wynika, sprzeczności z zasadami współżycia społecznego wymusza konieczność zbadania wszystkich zaistniałych okoliczności sprawy, i to sąd oceni, czy spełnienie konkretnych przesłanek uzasadniających rozwód, nastąpiło czy nie. Sytuacja choroby może stwarzać przeszkodę w orzeczeniu rozwodu. Orzecznictwo stoi na takim stanowisku, że istnieje różnica pomiędzy żądaniem rozwodu, gdy współmałżonek przebywa chorobę fizyczną, a czym innym, gdy choroba ma podłoże psychiczne. Oznacza to (jak w poprzednim), że choroba fizyczna także potrzeba niesienia, udzielania mu pomocy oraz opieki może być zaklasyfikowana za okoliczność pozbawiającą możliwości udzielenia rozwodu przez wzgląd na zaistniałą sprzeczność z zasadami współżycia społecznego. Lecz choroba psychiczna nie jest w orzecznictwie przeszkodą, by sąd mógł skutecznie rozwiązać małżeństwo. Rozwód nie będzie również dopuszczalny, jeśli zażąda go strona wyłącznie winna rozkładu pożycia, podczas gdy drugi małżonek nie wyraża zgody, chyba że odmowa tej zgody na rozwód jest w zaistniałych okolicznościach w pełni sprzeczna z jakimikolwiek zasadami współżycia społecznego. Tutaj zgoda drugiego małżonka w tej sytuacji dla sądu ma drugorzędne znaczenie, lecz najprawdopodobniej zostanie wysłuchana także ta druga strona a jej zdanie zostanie wzięte pod uwagę. Celem postępowania sądowego będzie również dojście do tego, dlaczego drugi małżonek nie chce wyrazić zgody na rozwód.

Sąd orzeka również:

  • o sposobie korzystania ze wspólnie zajmowanego mieszkania po rozwodzie. Na zgodny wniosek stron sąd może w wyroku orzekającym rozwód orzec również o podziale wspólnego mieszkania albo o przyznaniu mieszkania jednemu z małżonków, jeżeli drugi małżonek wyraża zgodę na jego opuszczenie bez dostarczenia lokalu zamiennego i pomieszczenia zastępczego, o ile podział bądź jego przyznanie jednemu z małżonków są możliwe. Orzekając o wspólnym mieszkaniu małżonków, sąd uwzględnia przede wszystkim potrzeby dzieci i małżonka, któremu powierza wykonywanie władzy rodzicielskiej. Na wniosek jednego z małżonków sąd może w wyroku orzekającym rozwód dokonać podziału majątku wspólnego, jeżeli przeprowadzenie tego podziału nie spowoduje nadmiernej zwłoki w postępowaniu. W praktyce podział majątku wspólnego następuje w odrębnym postępowaniu po przeprowadzeniu postępowania rozwodowego. Właściwym jest wówczas sąd rejonowy.
  • o władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi obojga małżonków oraz o kontaktach rodziców z dziećmi. Sąd może uwzględnić pisemne porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli nie narusza ono dobra dziecka. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia. W braku porozumienia, sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej oraz utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia. Na zgodny wniosek stron sąd nie orzeka o utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem. W wyroku orzekającym rozwód może być orzeczone także pozbawienie władzy rodzicielskiej lub jej zawieszenie.
  • w jakiej wysokości każdy z małżonków jest zobowiązany do ponoszenia kosztów związanych z utrzymaniem dziecka, w sytuacji powierzenia bezpośredniej opieki nad dzieckiem jednemu z małżonków sąd orzeka o obowiązku alimentacyjnym drugiego z rodziców.

W wyniku wydania przez sąd wyroku stwierdzającego rozwód, małżeństwo przestaje istnieć, a ponadto miedzy byłymi małżonkami ustaje wspólność majątkowa.

Dane kontaktowe

ul. Pułaskiego 17
41-800 Zabrze
tel. kom. 608 827 833
tel. kom. 605 938 543